We hebben een hoed  van Jon Klassen

vertaling: J.H. Gever

Uitgeverij: Gottmer Kinderboeken we-hebben-een-hoed

Save the best for last moet Jon Klassen gedacht hebben, en dat zegt niks over de kwaliteit van de andere twee boeken uit zijn hoeden-trilogie, maar alles over de klasse van dit poëtische, oergeestige prentenboek. We hebben een hoed is opgebouwd uit drie delen en leest als een perfecte korte film.

we hebben een hoed - weglopen

In Deel 1 vinden twee schildpadden samen één hoed. Hij staat hen allebei goed. Het zou dus niet eerlijk zijn als één van hen de hoed had en de ander niet. Er zit maar één ding op: ze moeten de hoed laten liggen en vergeten dat ze hem ooit gevonden hebben.

we-hebben-een-hoed-zonsondergang

In Deel 2 kijken de schildpadden samen naar de zonsondergang. Het is al snel duidelijk dat een van de twee nog wel erg met zijn hoofd bij de hoed zit. ‘Waar denk jij aan? O, aan niks.’ Ja, ja, noem zo’n moreel dilemma maar eens niks.

Schermafbeelding 2018-03-15 om 14.02.18

Dan is daar Deel 3. De nacht valt en op de plaats van ‘niks’ had net zo goed ‘de hoed’ kunnen staan. Als de onschuldige schildpad slaapt, kan de ander de verleiding niet weerstaan. Hij sluipt richting de hoed. Hij staat op het punt hem te stelen. Maar dan hoort hij dat zijn vriendje een droom heeft. Een mooie droom. Over twee hoeden…

Schermafbeelding 2018-03-15 om 14.07.01

Jon Klassen toonde al twee keer eerder dat hij er een meester in is om tekst en illustratie naadloos op elkaar aan te laten sluiten. Het werden bestsellers tot en met. Om het geheugen even op te frissen: In Ik wil mijn hoed terug volgen we de beer die zijn hoed kwijt is en hem heel graag terug wil en in Deze hoed is niet van mij probeert een visje dat een hoed gestolen heeft zichzelf wanhopig wijs te maken dat het allemaal goed komt.

we hebben een hoed - dromenen

Er zijn er weinig die met zo weinig, zo’n eigen wereld kunnen neerzetten. Zijn karakters zijn eerlijk, herkenbaar en heel, heel, héél erg grappig! We hebben een hoed is door het originele plot voor mij ook echt de grand finale; waar in de eerste twee delen op het einde van het boek steeds iemand de hoed heeft, gaat in deel drie niemand er met de hoed vandoor. Of toch wel?