De Annie M.G. Schmidtlezing van Anna Woltz

Anna Woltz | boekwijzer

Al twee dagen probeer ik aan mensen die er niet bij waren over te brengen waarom het verhaal zo veel indruk op me maakte.

Ik vertel dat Anna ons, haar reizigers, meenam op een zorgvuldig samengestelde reis vol grappige, mooie zijwegen naar een belangrijk en ontroerend doel.
Ik kan het niet nalaten bij een paar van die zijwegen stil te staan. Zoals het moment dat zij vertelt over Benjamin, haar zoontje, die zijn hand voor het eerst écht ziet. En hoe hij de dag erna – in de trein naar Den Haag – tot de grootse ontdekking komt dat die hand er wéér bij is. Hoe reusachtig dit is. Want, beeld je eens in hoe het voor jou zou zijn als je vandaag een nieuw ledemaat ontdekt met de kwaliteiten van een hand. Dat zou wereldnieuws zijn!
Ik sta stil bij de manier waarop zij haar boeken schrijft. Dat ze daarbij haar woorden, zinnen, alinea’s, hoofdstukken honderden keren weegt. Dat haar verhalen de allerbeste versie van haarzelf krijgen; de grappigste, de leukste, de mooiste, de slimste, de echtste. Hoeveel denkwerk daarin gaat zitten.
Ik memoreer dat de lezing zo kunstig in elkaar zat dat ik een uur lang geen seconde afgeleid was (wanneer heb jij dat voor het laatst gehad?). Dat de opbouw ons stap voor stap doordrong van de belangrijke conclusie dat we kinderen serieuzer moeten nemen. En daarmee ook de mensen die voor en met kinderen werken.

Jan Terlouw vertelde me eens dat er, toen hij aan het MIT (Massachusetts Institute of Technology) werkte, iedere donderdag een wereldberoemdheid uit de natuurwetenschappen kwam spreken. Doordat die genieën de materie écht snapten, konden er zo inzichtelijk over vertellen dat Jan Terlouw en zijn vrienden het volledig volgden. Tót ze het verhaal na afloop in de kroeg nog eens doornamen. Daar bleek het opeens helemaal niet meer zo eenvoudig, zelfs niet meer na te vertellen.

Zo vergaat het mij ook een beetje met de lezing van Anna Woltz. Omdat zij zo goed heeft nagedacht over haar verhaal heeft ze haar boodschap volledig op mij overgebracht, maar zal ik die nooit op dezelfde imponerende wijze kunnen reproduceren en eindig ik keer op keer met: ‘Ach, het was gewoon ontzettend mooi. Ga haar verhaal zelf maar eens lezen.’

Gelukkig zijn dat geen loze woorden en is haar lezing binnenkort voor iedereen toegankelijk in Literatuur zonder leeftijd, een uniek tijdschrift dat, niet alleen door deze lezing, voor kinderboekenliefhebbers zeer verrijkend is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *