Ben je vergeten dat babygeitjes bestaan?

Al bij het eerste gedicht van deze veelkleurige bundel was het raak. Over een jongetje dat dacht dat het, in een klas vol beste vrienden die elkaar al hadden gevonden, nooit meer een vriendje zou krijgen:
totdat de juf vorige week zei:
We krijgen er een nieuwe leerling bij.
(Dat was jij.)
Bij het tweede gedicht – over een meisje dat besluit niet meer bang te zijn en vrienden te worden met het monster onder haar bed – weer.
En zo kwamen eigenlijk alle 52 gedichten van Pim Lammers op indrukwekkende wijze binnen.
Ik heb gegniffeld om de taalgrapjes, hardop gelachen om de grappige twists, bewonderend gezucht om de kleine en grote lessen en de mooie vondsten. Er was herkenning én verrassing.
De gedichten gaan van het geluk in iets heel kleins naar gedachten over grote zaken. Ze brengen herinneringen, gevoelens en inzichten waarvan je dacht dat je ze was vergeten, maar die je meteen weer voelt zodra je erover leest.
Zo prikkelend, troostrijk, open, lief, mooi, grappig, wijs, taalrijk en betoverend kunnen gedichten zijn.
De innemende beelden van Nadia Meezen in de vele zachte kleuren voegen een schitterend, vaak hartroerend beeldverhaal toe.