Hemelwaarts

Hoe papa en mama na het eten zeiden dat ze me iets moesten vertellen. En dat we allemaal op de bank moesten gaan zitten. En dat ik het toen eigenlijk al wist, wist dat er iets ergs aan de hand was, omdat mama al weken zo raar deed.
Toni en haar beste vriendin YumYum brengen een heldere zomernacht door in een tent in Toni’s tuin. Met hun zelfgemaakte kosmische radio willen ze contact maken met de hemel. Toni hoopt zo haar overleden moeder te kunnen spreken. Eerst lijkt er niets te gebeuren. Tot ze ineens echt antwoord krijgen van boven…
Hemelwaarts is een uitzonderlijk mooi verhaal over rouw, vriendschap en veerkracht waarin je heel dicht bij Toni en YumYum blijft. Het hele speelt zich af in één nacht. Tussendoor krijg je steeds een kijkje in het schriftje van Toni, waarin ze schrijft ze over de tijd voordat haar moeder overleed. Zo kom je steeds beter te weten wat er is gebeurd en vooral over hoe ontzettend erg Toni haar moeder mist.
Juist doordat Toni niet alleen maar verdrietig is, maar soms ook boos, verward, wanhopig en radeloos, voelt haar rouw heel echt en dichtbij. In een brief die ze rechtstreeks aan de dood schrijft, lees je: ‘Ik weet niet of het misschien een vergissing is of waarom u mijn moeder nu al wilt komen halen. Ze is nog lang niet oud genoeg om dood te gaan. Daarom dacht ik, ik vraag maar even of het geen foutje is.’
De vormgeving en illustraties passen schitterend bij de thematiek. Het voelt alsof de randjes van het verdriet en de rouw, het stukje dat niet in woorden te vatten is, een plek kreeg in het ingetogen, diepe blauw, roze, rood en paars van de illustraties van Bea Davies.
Een verhaal waarbij het haast onmogelijk is om het droog te houden.