Mijn mama heeft geen slurf

Mijn mama heeft geen slurf van voren en geen grote, grijze oren. Mijn mama is veel minder dik en heeft een grijpstaart, net als ik.
Een aapje zit verdrietig tegen een boom. Hij is zijn mama kwijt. Gelukkig is daar vlugge vlinder, naar eigen zeggen een echte mama-vinder. Tijdens een dolle tocht door de jungle blijkt dat alles behalve waar. Telkens geeft aapje een aanwijzing en telkens denkt vlinder mama gevonden te hebben: een olifant, een slang, een spin, allemaal natuurlijk niet de mama van aapje. Dat gaat door tot het aapje vertelt dat zijn mama precies op hemzelf lijkt. Wat voor iedereen vanzelfsprekend is, blijkt voor Vlinder groot nieuws. En als Vlinder uitlegt dat haar eigen kleintjes helemaal niet op haar lijken, snapt aapje meteen waarom ze er zo lang naast zat.
Van de makers van een van de bekendste prentenboeken ooit, De Gruffalo, is dit weer zo’n knap opgebouwd, fonkelend verhaal. De prachtige vertaling is van prijswinnend dichter Bette Westera, die als geen ander weet hoe je zo’n verhaal lekker laat voorlezen.