Plassen op schrikdraad

Ik vind elk gedicht uit deze bundel een cadeautje dat je steeds opnieuw uit wilt pakken.
Waarom? Omdat Simon van der Geest zo prachtig precies díé momenten treft waarop kinderen op het punt staan zichzelf uit te dagen of daarop terugblikken. Geen bizarre avonturen, maar juist die invoelbare, kleinere (maar bepalende) ogenblikken die voor onszelf ook nog zo prettig verrassend herkenbaar zijn. Springen van de hoge duikplank, in een boom klimmen terwijl je zus zegt dat je daar te groot voor bent, of aanbellen bij de boze buurman omdat je de bal door de ruit hebt getrapt, gelukkig samen: Maar, gek is dat: / twee angsthazen / maken samen / toch een piepklein leeuwtje
Simon van der Geest laat de zinnen dansen. Zijn woorden zijn groot in het kleine en stevig in het subtiele. Zoals het jongetje dat aan zijn zo uitgebluste vader vroeg: ‘Zeg pap, verdwaal jij wel genoeg?’
De expressieve tekeningen van Karst-Janneke Rogaar sluiten prachtig aan bij de avonturen van de kinderen. De beelden maken het geheel nóg voller, vrijer en rijker.
Meesterlijk! Als deze dichtbundel niet in de prijzen gaat vallen…