Sterren verpakt in huid

Verdriet. Liefde. Gek hoe die twee op elkaar lijken, een soort tweeling zijn.
In haar verlangen naar ultieme rust – Laat. Het. Stoppen. Laat Het. Stoppen. – begaat Aisha een wanhoopsdaad. Ze stapt uit het leven en komt terecht in Transit, een plek waar mensen verblijven die overleden zijn, maar nog iets uit te zoeken hebben. Daar ontmoet ze Armin, die ze vlak voor haar dood op straat zag.
In Transit leren deze twee bijzondere jongeren zichzelf kennen zoals ze zichzelf nooit kenden. Ze worden stapelverliefd. Ze ontmoeten prachtige mensen Ze zien hun eigen begrafenis terug. Waar waren al die mensen toen Aisha nog leefde? Of keek ze zelf niet goed genoeg? Wat is het verschil tussen het niet kunnen en het niet alléén kunnen, niet alleen hoeven te doen? En daar ontstaat langzaam de duizeligmakende gedachte: wat als het anders had kunnen lopen? Wat als het nog anders kan lopen?
Anna van Praag kruipt in de huid van jongeren zoals weinigen dat kunnen. Zij ziet hen door en door. Hun allesverzengende verliefdheid, onzekerheid, verdriet, hun kwetsbare, prachtige blik op zichzelf en de wereld. Het leven is geen sprookje, schrijft ze. Dat is het zeker niet. Maar dit boek opent een wereld waarin heel veel kan, en dat is zo hoopvol en vervullend.
Sterren verpakt in huid is een van de mooiste jeugdromans die ik ooit las. Om te verslinden en daarna telkens opnieuw open te slaan.