Verhalen voor de vossenbroertjes

‘Ze hebben vast een aardje
naar hun vaartje. Waar is die schurk?’
In Verhalen voor de vossenbroertjes keren Lida Dijkstra en Thé Tjong-Khing terug naar de wereld van de legendarische Reynaert de vos. Zijn kinderen, de vossenbroertjes, halen niet alleen zelf schelmenstreken uit, maar krijgen ook op allerlei manieren vertellingen over de daden van hun vader te horen: verteld, nagespeeld, opgevangen in een kroeg. Zo ontstaat een speels en gelaagd geheel van verschillende perspectieven en verhalen in verhalen.
Dit dierenepos is helemaal in de sfeer van middeleeuwse vertellingen geschreven, soms ook licht in het taalgebruik, maar vooral in de vorm. Korte regels, met een heldere cadans, zoals de oude verhalen werden geschreven om hardop te worden verteld. Niet gek dus dat het zo lekker voorleest.
In de kaders ernaast markeren de illustraties net zo sfeervol een scène uit het verhaal. Het zijn beeldschone kunstwerkjes die de actie en het avontuur vastleggen zoals alleen deze meesterillustrator dat kan.
Het boek eindigt prachtig rond wanneer de vossenbroertjes aankondigen dat ze zelf ook een spannend verhaal kennen: Het De-rode-boefjes-thuisgebracht-verhaal. Als ze beginnen met dezelfde zinnen als waarmee het boek opent, valt alles op zijn plek: dit boek vol vertellingen over hun vader is óók hun eerste eigen verhaal, klaar om eindeloos doorverteld te worden.