Vijftig seconden

‘De tijd is als een kwajongen, de tijd is als een ondeugend meisje, de tijd is als een wonder, waar je bij moet blijven, altijd.’
Vijftig seconden van Mireille Geus is een bijzonder en origineel verhaal.
De vader van Elle is een tijdbewaker: hij moet ervoor zorgen dat de tijd zich netjes gedraagt en geen rare dingen doet, want als de tijd in de war raakt, loopt de wereld in het honderd. Als hij het te zwaar heeft om zijn ogen open te houden, krijgt Elle een opdracht die alles verandert. Met zijn tijdbewakersbril reist ze door de tijd, op zoek naar hulp. Maar tijd is ongrijpbaar en ze heeft slechts vijftig seconden.
Elle is een meisje dat je niet snel loslaat. Anderen hebben allemaal een mening over haar: ze is anders, eigen, raar, bijzonder of, zoals haar zus zegt, ‘niet normaal’. Het geeft haar het eenzame gevoel dat ze nergens echt bij past. En dus verstopt ze zich. Letterlijk én voor de waarheid over wie ze is. Het fijne van verstoppen, zegt ze zelf, is dat zij alles ziet en alles haar niet. Wat begint als een kinderlijke gewoonte, blijkt later van levensbelang.
Dit prachtige verhaal ontvouwt zich als een puzzel die steeds completer is. De ritmische zinnen lezen als een liedje en zelfs in kleine details schuilt betekenis. De vele illustraties van Floris Tilanus zijn net zo bijzonder en spannend. Samen maakten deze makers een boek dat zich in je hoofd nestelt en daar nog lang blijft.